支持模糊查询,支持通配符和拼音查询, 帮助 。
笳笛。古管乐器名。汉时流行于西域一带少数民族地区,初卷芦叶为之,后改用竹。
吹奏笳笛。古代贵官出行,前导鸣笳以启路。亦作进军之号。
笳笛。古管乐器名。 汉•时流行于 西域 一带少数民族地区,初卷芦叶为之,后改用竹。
引《六韬·军略》:“击雷鼓,振鼙、鐸,吹鸣笳。”
引三国 魏 曹丕 《与梁朝歌令吴质书》:“从者鸣笳以启路,文学托乘於后车。”宋•王安石 《晏元献挽辞》之一:“萧瑟城南路,鸣笳上九原。”清•昭槤 《啸亭杂录·孝感之战》:“其垒外松棚下,餘贼方瞭望,余骤发矢伤数人,贼错愕间, 江西 兵展旗鸣笳以进。”
["◎〔胡~〕中国古代北方民族的一种乐器,类似笛子。"]详细解释
["①鸟兽或昆虫叫。如 ~啭。~唱。~叫。~禽。鸟~。②发出声音,使发出声音。如 ~响。~奏。孤掌难~。③声明,发表意见、情感。如 ~谢。~冤。百家争~。④闻名,著称:“以文~江东”。"]详细解释
jī míng ér qǐ
míng jiào
bù píng zé míng
hé míng
yīng míng qiú yǒu
míng lǘ
jī míng zhī zhù
yī míng jīng rén
hè míng
zì míng
míng jì
míng jīn
míng qiān
yuān míng
míng hé
míng yú
míng tiáo
chóng míng zhōng yuè
míng jiū
míng xián
míng shí
léi míng wă fǔ
míng jiōng
shū háng yī míng
suān míng
míng lài
cháo míng diàn chè
míng kē xiàng
zhòng yàn lù míng
léi míng diàn shăn
hú míng gǒu dào
què míng zhào jí
bù míng bù fēi
jī gǔ míng jīn
míng xián kuí rì
jǐng zhōng cháng míng